Değerli okurlarım herkese mutlu ve huzurlu bir hafta diliyorum. Ramazan ayını ve Ramazan Bayramını geride bıraktık. Tatil sonrası hayat kaldığı yerden ve bıraktığımız gibi devam ediyor.
Bu bir kaç günlük tatilde gözlemlediğim ve sohbet ettiğimiz dostlarımız ile aramızda tartışmış olduğumuz konuyu kaleme almak istedim. Konu başlığımdan da görebileceğiniz gibi şehirlerimiz büyüdü ama insanlar küçüldü? Peki neydi bizi bu kadar uzaklaştıran şey?
Şehirlerimizde kalabalıklar arttı, binalar yükseldi, yollar genişledi ama insanın insana olan mesafesi hiç olmadığı kadar açıldı. Aynı apartmanda yada sitede yıllarca yaşayıp birbirini tanımayan hatta aynı asansörde karşılaşıp selam dahi vermeyen komşularımızda var. Nerde o eski komşuluklar demiyeceğim çünkü o kültür ve yaşam maalesef 90'lı yıllarda kaldı ve asla da geri geleceğini düşünmüyorum.
Şimdiye bakalım günlük hayatın içinde de birbirimizi görmezden gelmeye başladık. İnsanlar, bir selam vermekten, kısa bir sohbetten, birinin derdini dinlemekten bile kaçınır hale geldik. Tabii hayatın vermiş olduğu bıkkınlık ve stres bunların başlıcası ama kalabalıkların içinde yapayalnız yaşadığımızın da farkındasınızdır umarım.
Peki çözüm ne olabilir? Belki de her şey çok küçük bir adımla başlar. Birine içten bir merhaba - günaydın - bugün nasılsın vb... demekle başlar. Bir söz vardı ''insan, en çok anlaşıldığını hissettiğinde kendini ait hisseder'' diye ne kadar da yerinde ve güzel bir söz değil mi? Unutmayalım değerli okuyucular, şehirleri büyüten beton değil, insanın birbirine verdiği değerdir. Eğer o değeri kaybederseniz ve kaybedersek, en büyük şehirlerde bile en derin yalnızlıkları yaşamaya devam edeceğiz demektir.
Haftaya böyle bir konu ile başlamak istemezdim ama görünen o ki bu durumdan bir çok insan rahatsız. Koca koca şehirlerde ve kalabalıklarda görünmezliğe bürünüp yaşamaya devam ediyoruz. Hepinize mutlu ve huzurlu bir hafta diliyorum....