Uluslararası iklim diplomasisinin ve küresel ekolojik mücadelenin en kritik halkalarından biri olan COP31 süreci, dünyanın dört bir yanında olduğu gibi Türkiye'de de derin yankılar uyandırıyor. Ancak bu kez mesele sadece kâğıt üstünde imzalanan protokoller ya da kapalı kapılar ardında yapılan diplomatik pazarlıklar değil. Mesele, iklim krizinin artık pencereyi açıp dışarı baktığımızda, tarlaya indiğimizde, musluğu çevirdiğimizde bizzat yüzümüze çarpan o acı gerçeği.

Yıllardır "küresel ısınma" terimini akademik bir uyarı, uzak bir geleceğin senaryosu olarak dinledik. Oysa bugün Antalya’dan yükselen sesler, bu cümlenin artık geçmişte kaldığını çok net gösteriyor. Zirve kapsamında kentin tarımından kültürüne kadar atılan her adım, bize tek bir şeyi fısıldıyor: Uyum sağlamak lüks değil, hayatta kalmanın tek yolu.

Gelin görün ki, iklim kriziyle mücadele denince akla hep endüstriyel devler, karbon salınımı yapan devasa fabrikalar ya da ulusal politikalar geliyor. Oysa yerel dinamikler harekete geçmediği sürece, küresel zirvelerin rüzgârı en fazla bir salonu serinletmeye yeter. İşte tam da bu noktada, Antalya’da imzalanan "İklim Dayanıklı Tarım İçin Antalya Mutabakatı" gibi adımlar kıymetli kazanımlar olarak karşımıza çıkıyor. Su yönetiminden akıllı tarıma, atık yönetiminden yeni nesil seracılığa kadar uzanan o 31 maddelik çerçeve, aslında bir "inkâr döneminin" kapanış bildirgesidir.

Çünkü yıllardır "nasıl olsa yağmur yağar, nasıl olsa toprak verimlidir" rehavetiyle yürütülen geleneksel tarım mantığı, duvara çarpmış durumda. Toprağın da, suyun da, iklimin de dili değişti. Bizim de kelimelerimizi, alışkanlıklarımızı ve en önemlisi üretim biçimlerimizi acilen değiştirmemiz gerekiyor.

Özetle; COP31 süreci Türkiye ve özellikle Antalya için bir vitrin olmaktan çok öte bir anlam taşıyor. Bu süreç,sadece "iklim değişikliğiyle mücadele ediyoruz" deme lüksünün bittiği, aksine "eyleme geçme" zorunluluğunun duvara yazıldığı bir eşiktir. Belediyesinden valiliğine, tarladaki çiftçisinden setlerdeki sanatçısına kadar herkesin bu gerçeği idrak etmesi gerekiyor.

Sözlerin eyleme dönüştüğü, kâğıttaki imzaların toprağa hayat verdiği bir döneme giriyoruz. Eğer bu sınavı kaybedersek, ne tarımın başkenti kalır ne de geriye anlatacak bir Yeşilçam masalı. Şimdi şapkayı öne koyup düşünme ve en önemlisi, "yeni normal"e boyun eğmek değil, akılla uyum sağlama zamanı.